Dziś jest 25.6.2017 | Obchodzimy imieniny: Łucji, Wilhelma, Albrechta
Nie jesteś zalogowany! Zaloguj się lub zarejestruj jeśli nie posiadasz konta!
Nie pamiętam hasła / Zarejestruj nowe konto!
Get Adobe Flash player
Strona główna » Artykuły » Dla rodziców » Wychowanie » Programy telewizyjne przeznaczone dla dzieci

Programy telewizyjne przeznaczone dla dzieci

Dodano 24.01.2013, 17:20 / Autor: Anna Górska / Wyświetleń: 4964

Telewizja wkroczyła w codzienne życie milionów ludzi i zajmuje w nim miejsce niezmiernie istotne. Stała się ważnym źródłem informacji, narzędziem kształtowania postaw i zainteresowań. Dlatego też istnieje potrzeba szerokiej i stałej dyskusji publicznej dotyczącej tej problematyki, a szczególnie progra?mów adresowanych do dzieci.

O zakwalifikowaniu programu do odbioru przez widzów młodych powinien decydować jego poziom estetyczny i zawartość treściowa, a nie przypuszczalna popularność. Nie wystarczy przy tym, aby telewizja ograniczała obrazy negatywne; powinna ona prezentować i popularyzować treści pozytywne.[1]

Programy medialne powinny być włączone w proces wychowania dzieci i sta­nowić jego ważne ogniwo. Aby tak mogło być, rodzice powinni poznać potrze­by i zainteresowania swojego dziecka. Zanim programy te nie zostaną włączone w nurt codziennego życia, nie tylko konieczne jest poznanie potrzeb psychicz­nych dziecka, ale jednocześnie wprowadzenie korekty do jego rozkładu zajęć. I tu właśnie wyłania się sprawa racjonalnego gospodarowania własnym czasem, a w tym wybierania z programu ulubionych i wartościowych pozycji. Już najmłodsze dziecko przyzwyczaja się do pewnych programów, uznaje je za swoje, oczekuje pory ich nadawania. Jeśli rodzic zna własne dziecko, potrafi mu dobrać, a właściwie - pomóc w dobraniu, umiejętnie przyzwolić na obej­rzenie wartościowych i odpowiadających jego rozwojowi programów. Jeśli wy­kazuje większe zainteresowanie przyrodą, można podsunąć mu programy przy­rodnicze i zainteresować tą tematyką. Z programów dla dorosłych można zezwolić (wyjątkowo) na obejrzenie pro­gramów rewiowych, muzycznych, filmów przyrodniczych, krajoznawczych. Za­wsze jednak trzeba mieć na uwadze wrażliwość i potrzeby dziecka. Odbiór programów powinien działać wzbogacająco. A zatem z pedagogicznego punktu widzenia bardzo ważna jest propedeutyka mass mediów, a zwłaszcza te­lewizji. Chodzi o wykształcenie postaw krytycznych wobec emitowanych treści.[2]

Wielość kanałów telewizyjnych daje dzieciom możliwość wybierania i częstej zmiany programów, jeśli programy są nużące lub też, gdy pragną sprawdzić, co prze­kazują inne stacje telewizyjne na świecie. Telewizja satelitarna i kablowa umożliwia im dostęp do dużej ilości kanałów. Telewizja rozpowszechnia wiedzę w trybie popularnym lub popularnonauko­wym. Odbiór programu telewizyjnego zmusza odbiorcę do uważnego oglądania, do samodzielnego zdobywania wiedzy. Rozbudza aktywność człowieka, kształtuje chęć włączania się w proces poszukiwań i badań naukowych. Programy telewizyjne oddziałują nie tylko obrazem, informacjami, sytuacjami, ale też wielkością planu, montażem, muzyką, grą aktorów. W ten sposób stwarzają możliwość autentycznego wyzwolenia emocjonalnych nastawień młodzieży, do wyrażania siebie oraz swoich doznań.[3]

Znaczenie telewizji jest szczególne właśnie w sytuacji, gdy widz jest młody, mało krytyczny, gdy nie ma dostępu do innych źródeł wiedzy, in­nych wzorców wartości, wzorów konsumpcji czy stylów życia, gdy nie styka się on z oceną oglądanych treści. Podejście, bowiem do odbioru programów telewizyjnych przez konkretnego widza zależy od jego wieku, od doświadczenia, ukształtowanych już cech osobowych, postaw i wartości. Korzystanie z telewizji ma charakter społeczny, tzn. odbywa się przeważnie w domu, w środowisku ro­dzinnym. Rodzina może, więc w znacznym stopniu wpływać na to, jakie programy telewizyjne i w jaki sposób oglądają dzieci. Obserwacja roli, jaką pełni telewizor w domu pokazuje jednak, że rodzice często przekazują przynależną im funkcję wychowawcy właśnie temu medium. Zjawisko to zachodzi tym częściej, im mniej czasu mają rodzice, im bardziej są zajęci pracą zawodową, a także im niższy jest status społeczny rodziny. Oglądanie programów nie wymaga żadnej aktywności fizycznej, nawet takiej, jak pójście do kina, czy choćby przewraca­nie kartek przy czytaniu. Jest bardzo łatwym sposobem spędzania czasu.[4]

Programy telewizyjne dla młodych widzów zarówno mają pozy­tywne, jak i negatywne znaczenie, dlatego wyjątkowo ważna jest selekcja programów. Umiejętność dokonywania przez rodziców trafnego wyboru treści upowszechnianych przez środki masowego prze­kazu, z telewizją na czele, należy do szczególnych umiejętności w wychowaniu. Wybór programów dla dzieci nie może być przypadkowy. Zawsze należy brać pod uwagę z jednej strony charakter i treść programu, a z drugiej możliwości percepcyjne dziecka oraz jego rozwój psychiczny i wiek. Programy telewizyjne są przekaźnikami wartości społeczno-moralnych, mają duże znaczenie w kształtowaniu postaw prospołecznych. 

Przykładem programu najbardziej odpowiedniego dla dzieci jest Ulica Sezamkowa. Przeprowadzone badania testowe nad tym serialem wykazały u dzieci oglą­dających program regularnie ogólny przyrost wiedzy o 25%. Udokumentowano w ten sposób słuszność przyjętych zasad przy jego opracowaniu. Ze wszech miar pozytywne okazało się wprowadzanie elementów rozrywkowych, zwłaszcza uwiel­bianych przez dzieci scen humorystycznych i groteskowych. Sceny takie przyku­wają uwagę, a ponadto powodują lepsze zapamiętywanie, a zatem pełnią rolę czyn­nika motywującego. Chodzi jednak o takie zabiegi, aby dzieci zapamiętywały treści związane z nauką, a nie sam żart. Przydatne pod tym względem okazało się sięganie po humor słowny, m.in. wymawianie ze śmieszną emfazą nie zna­nych dzieciom słów, które w ten sposób zostały natychmiast zapamiętane. Innym zabiegiem stwarzania śmiesznych i groteskowych sytuacji jest powtarzanie okreś­lonych scen o dziwacznym nieoczekiwanym zakończeniu, prócz jednego - zwy­czajnego. Za jedną z najlepszych strategii nauczania w Ulicy Sezamkowej uznano powtarzanie na zmianę: stała treść - zmienna forma; stały kształt - zmienna treść.

Telewizja proponuje swoim młodym widzom nie tylko bajki i baśnie. Nadaje, bowiem także wiele programów realistycznych, na przykład: filmy fabularne, których akcja rozgrywa się współcześnie i któ­rych bohaterami są dzieci, programy przyrodnicze i krajoznawcze o dużych walorach po­znawczych, programy dokumentalne, historyczne i fabularne. Poza wymienionymi programami adresowanymi wyraźnie do dzie­ci, telewizja emituje także wiele innych programów, które dzieci mogą oglądać. Do takich programów zaliczamy: programy muzycz­ne, filmy przyrodnicze, krajoznawcze, podróżnicze, dokumentalne, historyczne, sportowe i dzienniki telewizyjne.





[1] B. Fedyn, J. Pośpiech, M. Szepelawy, Człowiek w świecie natury i kultury, Racibórz 2009, s. 125.

[2] J. Gajda, s. 124.

[3] W. Walc, s. 195.

[4] B. Fedyn, J. Pośpiech, M. Szepelawy, s. 125.

Komentarze na forum
  • [ Sprawdź komentowany artykuł ]
  • Dodano 24.01.2013, 17:20 przez EduPełzaki
Przejdź do forum
Wyszukaj artykuł
  • Szukaj:
  • Kategoria:
Ostatnio na forum
Zobacz forum
Zobacz również